Over Patrick
Mijn naam is Patrick Hanegraaf.
Ik ben geboren in Veghel, op 19 april 1971.
Mijn jeugd bestond uit veel verhuizen. Steeds opnieuw een nieuwe plek, een nieuwe school, nieuwe mensen. Dat betekende telkens weer aanpassen, opnieuw vrienden maken en opnieuw leren hoe je erbij hoort.
Al jong leerde ik vooral dát: aanvoelen wat er nodig was om mee te mogen doen. Meebewegen. Afstemmen. Zorgen dat het klopt voor de omgeving waarin ik terechtkwam.
Wat ik toen niet doorhad, was dat ik daarmee langzaam het contact verloor met wat ík nodig had. Niet bewust, niet met opzet. Het gebeurde gewoon, omdat aanpassen werkte en veiligheid gaf.
Dat werd een patroon. Een manier van leven.
En pas veel later zag ik wat dat me gekost had.
Waar ik nu sta, is stiller dan vroeger. Ik ben minder bezig met overtuigen en bewijzen, en meer met aanwezig zijn bij wat er echt speelt. Ik werk minder vanuit mijn hoofd en ik weiger nog langer te leven of te werken vanuit druk. Dat maakt me niet minder zichtbaar. Het maakt me echter.
Die rust is niet zomaar ontstaan. Ze is het gevolg van een lange weg waarin ik langzaam ben gestopt met leven in het tempo en de verwachtingen van anderen, en ben begonnen met luisteren naar wat voor mij klopt.
Ik heb lang goed geweten hoe ik moest functioneren. Hoe ik verantwoordelijkheid moest nemen, sterk moest zijn en afgestemd moest blijven op de ander. Wat ik minder goed kon, was mezelf daarin meenemen. Dat heb ik pas later gezien.
Op mijn tweeënveertigste
Op mijn tweeënveertigste viel dat systeem stil. Een burn-out dwong me om eerlijk te kijken, niet naar wat er mis was met mij, maar naar wat ik al te lang had gedragen. De angst om mensen te verliezen als ik mijn waarheid zou spreken. De angst om niet goed genoeg te zijn. Dat was geen herstelperiode, maar het begin van een lange weg naar binnen.
Mijn transformatie
De voorbije jaren ben ik daar niet meer van weggegaan. Ik ben dieper gegaan dan ooit, niet alleen mentaal, maar in mijn hele systeem. Ik keek mijn jeugd en oude patronen aan, leerde mijn lichaam opnieuw vertrouwen en bracht rust in mijn zenuwstelsel. Koud waterdippen, ademwerk, yoga en voeding maakten daar deel van uit, niet als discipline, maar als levensstijl. Gezondheid werd geen verplichting meer. Beweging geen moetje. Iets waar ik niet meer van terug wil.
Mijn coaching-filosofie
Ik coach niet op de klassieke manier. Wat ik doe, ontstaat door samen te vertragen tot zichtbaar wordt waar iemand zichzelf onderweg is kwijtgeraakt. Vaak gaat het niet over wat ontbreekt, maar over wat iemand al te lang meedraagt. Manieren van leven, werken en kiezen die ooit logisch waren, maar nu niet meer kloppen. Wanneer dat helder wordt, hoeft er weinig uitgelegd te worden. Dan komt beweging vanzelf, omdat ze van binnenuit ontstaat.
Ik blijf aanwezig in dat proces. Niet om antwoorden te geven, maar om te zorgen dat iemand zichzelf niet opnieuw verlaat op het moment dat het spannend wordt. Van daaruit worden keuzes eenvoudiger, niet omdat ze makkelijk zijn, maar omdat ze weer kloppen.
Ik kies bewust met wie ik samenwerk. Niet met mensen die iets willen proberen. Wel met mensen die bereid zijn verantwoordelijkheid te nemen voor hun eigen stappen en keuzes. Daar geloof ik in.